Hakikat bir nefsi incitiyorsa, o nefis için çıkılacak daha çok tepe var demekti. Peçesini kaldırmak için elimi yüzüne uzattığım sevgili, elimi itmeyecek de aksine peçesini açmama izin verecek ve fakat ben onun cemalini görmekten ötürü pişman olacağım, işte bu şık, bizim defterimizde yazılı değildi. Bir kere söz vermiştik kendi kendimize: nârına da, nûruna da razı olacaktık, cemâline değil sadece, hayaline bile kavuşsak, çabalarımız boşa gitmiş sayılmayacaktı.

Dücane Cündioğlu, Elde HİÇ’le kapı kapı dolaşmak… , 6 Mart 2005, Yeni Şafak

Babamın amcasının, tedavi gördüğü hastanede bu akşam vefat ettiğini öğrendik. Cenazesini yarın defnedeceğiz. Allah mekânını cennet eylesin.

Dua…

Selim kardeşi askere yollamadan evvel bir atraksiyon yapalım dedik ve cümbür cemaat (ben, muhsin, hamza, selim, cemil ve muhammet) Uzungöl’e gittik gecenin bir saati. Mangal yaptık, ateşin başında “aha şuradan ayı geliyo”, “lan sesi duydunuz mu”, “kurt iner mi ki buraya” korkuları ile sabah 5′te Rize’de sonuçlanan bir gün yaşadık.

Pazar günü Selim’i yolcu edecektik ama Selim kimse ile vedalaşmadan gitti. “Vedalaşma faslına gerek yok” demiş Muhsin’e telefonda, ki bence de en iyisi. Gelecek zaten hemencecik, ne kaldı ki şunun şurasında teskere almasına!

Hayırlı teskereler kardeşim.

Cumartesi gecesi hayli aradan sonra Tarık Tufan’ı dinledim marmara fm’de. Avrupa’ya bakışımız üzererine çok ilginç bir tesbiti vardı. Milli maç sonrası Avrupa’ya öfke duyanlarla, başörtüsü kararı ile Avrupa’yı yere göğe sığdıramayanlarımız üzerine söylendi.

Ne kadar da haklı: Bir tarafta, “bunlar bizi ezelden beri sevmez, maç ayağına harcayacaklar bizi” diyenler, diğer tarafta “ahan da aihm son noktayı koydu” diyen şakşakçılar.

Beynimiz ne garip işlliyor değil mi.

Bugün ayın 15′i ve devletin her memuru gibi ben de maaşımı aldım çok şükür.

Netice: Yarın AÖF harcını yatırdığımda elimde kalacak olan para 3 (yazıyla üç) YTL! (Aslında o da kalmayacak. Çünkü mezuniyet belgemin ve nüfus cüzdanımın noter tasdikli sureti ile altı adet vesikalık fotoğraf gerekiyor, üç yetelenin bunlar için yetmeyeceği kanaatindeyim!)

Neredeyse bir yıldır sürekli çalışıyorum (yani maaş alıyorum), ancak tek kuruş birikimim yok. Üstelik, hemen her maaş sonrası babamdan para almak durumunda kalıyorum. (Bugün de aldım!)

Benim aldığım maaşın yarısından azı ile aile geçindiren insanlar olduğunu düşünüyorum da, benim gerçekten de gidecek yerim yok.

Kahrolsun kapitalizm diyeyim de yüküm biraz hafiflesin!

Diye sordu, eğitimcimiz eğitim sırasında. Gayr-ı ihtiyari mi yoksa bilerek mi bilmiyorum ama el kaldırdım.
Gerçek günlük (kağıtla kalemle olanı yani) tuttuğum günlerimin hatırına mı böyle yaptım, yoksa blogu günlük olarak mı saydım bilmiyorum.

Yok canım, günlük falan değil bu, blog. Ne demekse, niyeyse…

Yeni Şafak gazetesi nihayet web sitesinde tasarım değişikliğine gitmiş, ancak hâlâ anlamadığım, neden veritabanı kullanmamakta bunca ısrarcı oldukları.

Adem Erisek <**@yahoo.com> wrote:
To: yusufmasali@yahoogroups.com
From: Adem Erisek <**@yahoo.com>
Date: Sun, 13 Nov 2005 22:21:24 -0800 (PST)
Subject: [yusufmasali] Hintli bebek, kalbi elinde dünyaya geldi …

Haber bana oldukca ilginc ve anlamli geldi.Ilk intiba su oldu :Kalbi, tamamen unutmaya yuz tutmus dunyalilara kalp diye birsey var mesajini aldim.

Hintli bebek, kalbi elinde dünyaya geldi

Hindistan’da bir kız bebek, sağ elinde tuttuğu kalbiyle dünyaya geldi. Doktor S.K. Pambhoi, Reuters Ajansı’na yaptığı açıklamada, bebeğin kalbinin tamamen vücudunun dışında geliştiğini, doğduğu sırada kalbini sağ eliyle tutan bebeği yaşatmaya çalıştıklarını söyledi.
“Kalp, atardamarlarla vücudun içine bağlı. Kalbi uygun yere yerleştirmek için ameliyat tek seçenek.” diyen Pambhoi, bebeğin elini kalbinden ayırdıklarını, acil ameliyat edilmemesi halinde öleceğini belirtti. Chhattisgarh eyaletindeki Korba kasabasında fakir bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen bebeğin anne-babasının, ameliyat masrafını karşılayamayacakları kaydedildi.
Raipur, aa