[...]
Demokrasiler ‘temsil’ üzerine otururlar. Halk kendini en iyi temsil ettiğine inandığı partilere oy verir ve iktidar yapar. İktidarlar da kimlerle çalışacaklarını kendileri kararlaştırırlar. ‘Devlet’ dediğiniz aygıt da böylece oluşur. 1950′lerden sonra oluşan ‘devlet’ acaba nasıl olmuş da kadınların önemli bir oranının başı örtülü olduğu bir toplumda, eşi başörtülü olmayan bir devlet büyükleri tablosu çıkarmış?

İsmet İnönü cumhurbaşkanı ve başbakan olmuş, Celal Bayar cumhurbaşkanı Menderes başbakan olmuş, askerler darbe yapıp kendi hükümetlerini kurmuşlar, Demirel, Özal, Ecevit, Yılmaz, Çiller başbakanlık koltuğuna oturmuş… Darbeleri bir tarafa bırakacak olursak, yönetimlerin çoğu halktan aldıkları oyla işbaşına gelmiş… Çoğunluğu eşleri başını örten halkın oyuyla…

Ancak ‘devlet büyükleri’ denilen grup, öyle anlaşılıyor ki, bütün o dönemlerde eşleri başörtülü olmayanlardan oluşmuş… Sahi bu nasıl olmuş? Temsil görevini veren ile temsil eden arasında bu benzemezlik hangi yolla gerçekleşmiş?
[...]

Başörtüsü tekin bir konu değildir, Taha Kıvanç, 05.12.2007, Yeni Şafak

Reuters haber ajansı, 2007 yılına damgasına vuran fotoğrafları seçti. İşte o fotoğraflar…

Rize şehir merkezinde, belediye tarafından yerleştirilmiş on on bir adet kameranın yirmi dört saat canlı görüntülerine mms://212.175.34.10/ adresinden ulaşılabilir.

Adresin sonuna birden ona on bire kadar sayı yazılıp, kameralar görülebilir.

mms://212.175.34.10/1 – mms://212.175.34.10/2 – mms://212.175.34.10/3 gibi.

Gurbette olanlar hasret giderebilir bu vesileyle :)

Yargıç, hukuk kuralına, olayın özelliklerine, tarafların iddia ve savunmalarına, vicdanî kanaatine değil, Yargıtay’ın uygulamasına göre karar vermeyi tercih etmekte; çalışmadaki güzel ifade ile “yüksek yargı oligarşisi”ne tabi olmayı seçmektedir. Vermiş olduğu karar temyiz aşamasında Yargıtay tarafından bozulan yargıçlardan hemen hemen tamamı, kendini, kararında “ısrar” yerine Yargıtay görüşüne uymak zorunda hissetmektedir. Hukuk sistemi, bozulan kararında “ısrar” eden yargıcı, Yargıtay dairesi ile eşdeğerde tutup, ısrar kararının Yargıtay genel kurullarında incelenmesini benimsemiş ve böylece ısrar kararlarına özel bir değer atfetmişken, yargıçların ürkek davranması tam bir “memur” zihniyetinde olduklarını göstermektedir. Bu bürokratik yapı içinde, verdiği karardan bu kadar kolay dönen, Yargıtay’ın bozma kararıyla “hidayete eren” yargıçların meslekî kişilikleri yerleşememektedir. Yine 28 Şubat sürecinde birçok yerel mahkeme kararı Yargıtay tarafından akıl almaz gerekçelerle bozulurken, yargıçların tamamına yakını eski kararlarından vazgeçmiş, Yargıtay kararına uymaya çalışmıştır.

Doç Dr. Mustafa Şentop’un yazısının tamamını okumak için buradan buyurun.

Primal Fear‘da (İlk Korku) dinlediğimiz harikulade eser. Eseri bulan Sacid beyefendiye sonsuz şükranlarımızı sunuyorum :)

İşte klibi:

[audio:http://dulcepontes.net//fotos/downloads/1_-_Can%E7%E3o_do_Mar.mp3|autostart=no|loop=yes]