Hakim babalar ve çocuklar…
Geçenlerde Zaman Gazetesi’nde çıkan bir haber, bana çocukluğumda yaşadığım benzer bir olayı hatırlattı. Habere göre iki çocuk kavga ediyor. Kavga eden çocuklardan birisinin babası hakim. Hakim baba durumu görünce, çocuğuyla kavga eden çocuğu ve çocuğun annesini “bir talimatla” gözaltına alınmasını “emrediyor”. Olayın detayları siteden okunulabilir.
Gelelim benim başımdan geçen olaya: Senesini hatırlamıyorum ama çocuktum, bu kesin. Mahallemizde oturan hakimin, ağzı bozuk bir çocuğu vardı. Yol kenarında oturup, gelene geçen, o bacak kadar boyuna aldırmaksızın ana avrat küfrederdi. Böyle günlerden birinde bana da küfretmiş, demir bir boruyla peşime düşmüştü. Ben de bunun üzerine kendisine -yanlış hatırlıyor da olabilirim ama- sadece bir tokat atmıştım. Velet ağlayıp sızlamaya başlamıştı. Bir müddet sonra hakim baba pencereden çıkıp, bana bağırıp çağırmış ve sen niye benim oğlumu dövüyorsun, demişti. Hakim babanın ikazından sonra çocuğunun küfürleri devam edince, ben bir kez daha ikaz etmiştim kendisini tokatla.
Sonra hakim babanın binadan çıkıp yanıma geldi ve Askerlik Şubesi Başkanlığı’nın önünde bana sağlam iki tokat geçirdi. Sonrasında da oğlunun elinden tutup İlçe Jandarma Komutanlığı’na giderek benden şikayetçi oldu. Bundan sonraki kısım eğlenceli. Hakim baba, benden, annemden ve babamdan da şikayetçi olmuştu (Kemal Sunal’ın davacı filmini hatırlayın: Dava dilekçesini yazdırırken Kemal Sunal, arzuhalci herkesten şikayetçi olmasını salık veriyor, gerekçe olarak da tanıklık yapacak kimsenin kalmamasını gösteriyordu!)
Karakolda saatler geçirdik. Günlerce gittik geldik. Jandarma karakolunda, savcılıkta ve Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığı’nda olmak üzere çeşitli yerlerde ifade verdik, durduk. Hakim baba, olayların bu kadar uzayacağını kestiremediğinden midir yoksa işten zarar göreceğini anladığından mıdır bilemiyorum, süreç içerisinde gelip babamdan özür dilemiş, şikayetçi olmamamızı istemişti. Şikayetçi de olmamıştık sonra. Trabzon’da verdiğim ifadede “şikayetçi değilim” dediğimi çok iyi hatırlıyorum.
Daha sonra hakim babanın, Hakimler ve Savcılar Yüsek Kurulu Başkanlığı’ndan kınama cezası aldığını, bu cezaya ilişkin belgenin bir suretinin babama da gönderildiğini; yıllar yıllar sonra hakim babanın, bir ortak tanıdık aracılığıyla babama ulaşarak, babamdaki sureti istediğini ve babamın bunu da hakim babaya gönderdiğini biliyorum.
Gazetedeki haberi okuyunca, neredeyse yirmi yıl önceki bu olayı hatırladım ve yazmak istedim. Yani neredeyse yirmi yıldır değişen pek bir şey olmamış bu memlekette!
(Hamiş: Ta o zaman yutmuşum adliye koridorlarının tozunu, bu gün hâlâ yutmaya devam ediyorum :)
Haziran 8th, 2009 at 10:05
abi yabancı memleketleri bilmiyorum ama bizim memleketin insanı böyle, yetkiyi görünce abartıyor. bu güvenlik görevlisi olsa da böyle hakim olsa da.
şöyle de bişey olabiliyor mesela. kpss kaydı yapan bir memur kpss kaydı yaptırmak isteyen hatun kişinin nüfus cüzdanındaki fotoğrafı beğenmeyip kayıt sırası bekleyen diğer kişilerin gözü önünde başını açtırıp fotoğrafını çektirebiliyor. hadi bu fotoğraf oluversin demiyor, laikliği korumak ona kalmış. ulan kıytırık memur diyesim geliyor memurları tenzih ederek :)
Haziran 9th, 2009 at 14:54
daha geçenlerde de benzer bir olay bir polis ve karıkoca olan iki savcı arasında yaşandı hatırlıyorsanız…
bir de böyle bir hikaye var:
(yanılmıyorsam Hz Ömer dönemi olacak.) devlet başkanlığı görevi sırasında Hz. Ömer’in bir maddi gelirinin olmamasından rahatsız olan ulemadan bir kaç kişi hz. Ömere maaş bağlanmasının isabetli olacağını düşünür ve bu düşüncelerini Hz. Ömer’e açarlar. Hazreti Ömer bu durumu bir şartla kabul edebileceğini ülkesinin en fakir insanlarının tespit edilip onların aylık geliri kadar maaş alabileceğini ifade eder. araştırma yapılır ve araştırma sonucunda bağdatta kadılık yapan bir zat çıkar ülkenin en fakir insanı…
Haziran 10th, 2009 at 08:57
Tek kelime ile bu ve buna benzer hersey aciklanip ozetlenebiliyor :
- Statuko